16 mei 2019

Beste Jeroen Pauw

(lees de hele openbrief verscheen op de site van de Correspondent)

 

 

Beste Jeroen

Gefeliciteerd met de Ere-Zilveren Nipkowschijf. Je kreeg hem woensdagavond in je eigen uitzending en voelde je er zichtbaar ongemakkelijk bij.

Waarschijnlijk was je bezorgd dat de kijkers thuis het misschien wat klef zouden vinden. Volgens mij hoef je je daar geen zorgen over te maken. Wij, de kijkers thuis, zijn er inmiddels aan gewend dat tv-recensenten regelmatig glunderend aanschuiven in de talkshows waarover ze zelf schrijven. Al moet ik bekennen dat dat ook een van de redenen is dat ik zelf vaak wegzap als ik een Nederlandse talkshow zie. Talkshowtafels zitten vol met mensen van tv die op tv langskomen om te praten over tv.

Nou ja, ik hoef jou niets te vertellen. Je nodigt ze zelf dagelijks uit.

Afgelopen maandag keek ik trouwens wel een hele uitzending. Dat kwam omdat ik

Wegzappen in een programma waarvan je zelf deel uitmaakt lukt niet, daar ben ik inmiddels wel achter. Al kreeg ik, afgaande op je lichaamshouding, de indruk dat ook jij zo nu en dan benieuwd was wat er op de andere zenders werd uitgezonden.

Toen wat stroever liep dan de andere onderwerpen merkte je op dat ik ‘vrij tertiair’ reageerde.

Ik ben je nog wat antwoorden verschuldigd

Ik denk dat je daarmee bedoelde dat ik de voor televisie fatale fout maakte om eerst na te denken voordat ik ergens antwoord op gaf.

Nadenken, of zeggen dat je ergens geen mening over of verstand van hebt, is een doodzonde aan talkshowtafels. Mensen die moeten nadenken ‘doen het niet goed’ op tv. En wie het niet goed doet op tv wordt meestal niet uitgenodigd op tv, met als gevolg dat aarzeling steeds vaker als een anomalie wordt gezien.

Mijn misdragingen waren zo opgevallen dat Gerard Joling er een dag later bij jou aan tafel op terugkwam. ‘Dodelijk’, noemde hij mijn optreden. Het hardste had hij moeten lachen om de jongen met de rode krullen die achter mij zat en steeds dreigde in te dutten als ik weer een pauze liet vallen om na te denken.

Jij en de rest van je gasten moesten er zo om lachen dat ik besloot het bewuste fragment nog eens terug te kijken.

Wat bleek: er zat helemaal geen jongen met rood haar achter mij. Na goed zoeken zag ik dat er wel een jongen met rood haar in de studio zat, maar die kwam vooral bij het gesprek voor mij in beeld, omdat hij achter een andere gast zat. Hij lette toen inderdaad niet heel goed op. Al zou het ook kunnen dat hij naar boven keek omdat hij zelf, zoals veel publiek, in de rug van de gast voor hem keek.

Maar zoals Gerard Joling zelf in de uitzending al liet doorschemeren, is de waarheid niet iets wat hem echt bezighoudt. Wat niet wegneemt dat Joling het ‘heel goed doet’ op tv. Geen wonder dat hij het afgelopen jaar al drie keer in je met de Nipkowschijf bekroonde programma zat.

Omdat ik inderdaad wat tertiair denk, lijkt het mij goed om toch nog even op de uitzending terug te komen. Je stelde me wat vragen waarop ik je nog een antwoord verschuldigd ben.

Laten we beginnen met je eerste vraag aan mij, naar aanleiding van het Europese lijsttrekkersdebat dat vlak voor de uitzending had plaatsgevonden. Ik had dat debat gemist omdat het werd uitgezonden toen ik in de schmink voor jouw uitzending zat.

Vandaar dat ik een beetje schrok toen je mij naar mijn mening vroeg. Je vroeg of linkse partijen minder goed zijn in humor dan rechtse partijen.

Nu, een paar slapeloze nachten verder, heb ik er geloof ik wel een redelijk antwoord op.

De eerste vraag die je zou moeten beantwoorden is: wat is humor? Daar las ik

Zo is er de superioriteitstheorie, die stelt dat mensen lachen omdat ze zich superieur voelen ten opzichte van een ander.

Wie denkt het morele gelijk aan zijn of haar kant te hebben, zal – of het nu vanuit links of rechts gedachtegoed is – graag lachen om de domheid van de ander. Hoe extremer de positie die wordt ingenomen, hoe botter de bijl waarmee gehakt wordt. Of het nu

is die Frans Timmermans wegzet als corrupt, of door Annabel Nanninga die zich vrolijk maakt over linkse mensen die in haar ogen te veel empathie aan de dag leggen voor zogenaamde

Dat is wellicht een verklaring voor het vooroordeel dat er op VVD-borrels vaak zo goed gelachen wordt

Het probleem is: wat voor de ene kant humor is, wordt door de andere kant als smakeloos ervaren.

Lees de hele brief hier


Delen
Volg Micha ook op   facebook twitter