31 oktober 2020

De Correspondent: Lege zalen zonder misverstanden

Voor De Correspondent schreef ik dit verhaal:

oen het hoofd techniek van theater de Meervaart in Amsterdam op donderdagmiddag 12 maart vroeg of we allemaal even het podium op wilden komen, wisten we eigenlijk al wat hij zou gaan vertellen.

Een week eerder waren in Brabant al heel wat theaters gesloten. De rest van het land hoopte het onvermijdelijke nog te voorkomen door elkaar voortaan met een elleboog te begroeten. Tegen beter weten in waren cameramensen en theatertechnici al een halve dag druk in de weer in de hoop dat we nog net op tijd waren om die avond mijn voorstelling op te nemen.

Tevergeefs. Theatermedewerkers, zo vertelde het hoofd techniek ons, waren al bezig publiek af te bellen. Het doek was gevallen.

De camera’s, de lampen, het decor, alles stond al klaar. Even schoot het door mijn hoofd om de voorstelling dan maar

op te nemen. Had ik niet altijd geroepen dat een voorstelling pas echt af is als die ook zonder lach gespeeld kan worden? Dat het pas af is als een monoloog voor een lege zaal overeind blijft?

Die opvatting, dat het publiek er eigenlijk niet toe deed, klonk altijd heel stoer en integer als ik het mijzelf in een interview hoorde zeggen. Maar nu, geconfronteerd met achthonderd lege stoelen en de vragende blik van zes cameramensen, moest ik erkennen dat het misschien toch niet zo simpel was.

lees hier de rest van dit verhaal ….


Delen
Volg Micha ook op   facebook twitter