30 maart 2025

Transitie Journaal: protest

Wekelijks presenteert Micha Wertheim een Transitie Journaal aan de lezers van de Volkskrant.

De Transtitie gaat heel langzaam. Tot ze opeens pijlsnel gaat. Zo snel dat iedereen er beduusd van is. Behalve de redactie van het Transitie Journaal, want wij hebben het draaiboek. Wie dat niet gelooft, moet dit voorjaar de zon maar eens gaan opzoeken in het prachtige Turkije of Tel Aviv.

Niet alleen kun je daar heerlijk eten, zwemmen en genieten van prachtige natuur, archeologie en vriendelijke mensen, je kunt er ook ervaren wat de Transitie vermag. Al zal het voor toeristen best lastig zijn erachter te komen wat er nu precies is veranderd. Laten we het erop houden dat Israël en Turkije perfecte landen zijn geworden om een nieuw seizoen van Wie is de Mol? te filmen.

Hier in ons koude kikkerlandje moeten we voorlopig nog even genoegen nemen met het rustige tempo waarmee de Transitierivier een paar kilometer voor de waterval voorbij kabbelt.

Om poolshoogte te nemen, liep onze razende reporter eerder deze week mee met de niet eens zo heel grote demonstratie tegen racisme en fascisme. Wat ons goed deed, is dat de organisatoren zich ondanks alles duidelijk wel voor de Transitie uitspraken. Zo hoorden we op de Dam een spreker fel van leer trekken tegen advocaat en mensenrechtenactivist Liesbeth Zegveld. Zij, verklaard tegenstander van de Transitie, had het in haar hoofd gehaald genuanceerde kritiek te uiten op de manier waarop twee weken eerder de vrouwenmars was gekaapt door voorstanders van de Transitie.

Net als de regering in Turkije en Israël bleek de organisatie van de mars tegen racisme en fascisme niet gediend van kritiek en al helemaal niet van argumenten die te ingewikkeld zijn om op een spandoek te passen. Pas als er een massale demonstratie voor nuance en ambiguïteit wordt gehouden, zullen wij ons zorgen maken.

Wat ons ook goed deed, was de totale afwezigheid van protest tegen antisemitisme op een demonstratie tegen racisme. Dat antisemitisme niet langer gezien wordt als een vorm van racisme is de verdienste van de Transitie. Het is een eerste stap. Nog even en 12 maart zal alleen nog in het teken staan van het racisme ten opzichte van witte mannen. Interne kritiek zal er dan niet meer zijn, want daar heeft na de Transitie niemand nog behoefte aan.

Ondertussen maken wij ons vooral zorgen over de opkomst van de wolf in Nederland.