Transitie Journaal: Magazine

Met verbijstering raapten wij zaterdag het Volkskrant Magazine van de deurmat. Op de altijd feestelijk vormgegeven glossy stond geen bekende Nederlander, geen mode en zelfs geen design, maar een rode lijn. We schrokken ons een hoedje.

Iedere week verheugen we ons op een intiem interview met een BN’er. Gesprekken waarin niet alleen wordt stilgestaan bij hoe het is om bekend te zijn, maar waarin ook altijd een ontroerende persoonlijke onthulling wordt gedaan. Iedere week is het weer aangrijpend om te lezen dat mensen die het heel goed doen op de beeldbuis, in hun persoonlijke leven toch geconfronteerd worden met de realiteit.

Sinds Matthijs van de buis verdween, is het Volkskrant Magazine de laatste plek waar bekendheid op een eloquente, persoonlijke en altijd toegankelijke manier wordt gevierd.

Hoe kon het dat juist dat magazine, een pijler van de Transitie, nu opeens ruimte op de voorpagina inlaste voor een genocidale oorlog?

Waarom niet gewoon een goed gesprek met een tv-presentator? Zoals een week eerder, toen we genoten van het prachtige gesprek met de even interessante als belangrijke denker Chris Zegers. ‘Je moet geluk hebben, maar je moet het ook zíén’, was het prachtige citaat dat boven het verhaal stond afgedrukt. Een inspirerend motto dat we meteen op de muur van onze kantine hebben laten schilderen. Het misstaat niet tussen de teksten van Mahatma Gandhi, Steve Jobs, Muhammad Ali en Nelson Mandela die er al stonden.

Met angstzweet sloegen we het magazine open om te kijken wat we tegen zouden komen. Magnum-foto’s van onder het puin begraven families? Een gesprek met een Palestijnse dichter? Een reportage over Israëlische dienstplichtigen?

Het viel gelukkig mee. De redactie had gekozen voor iemand die we kennen van de talkshowtafel. Michiel Servaes, de baas van Oxfam Novib, die door de hoofdredacteur van het Magazine werd beschreven als ‘de man die 100 duizend mensen op de been kreeg’.

Vrolijk makend was het gesprek helaas niet, maar goddank zaten er wel wat persoonlijke ontboezemingen tussen. Toen we leerden dat Servaes zijn mening over deze krant baseerde op een whatsappgroep en niet op het lezen van de krant zelf, haalden we opgelucht adem. Toen we ook nog begrepen dat hij nooit naar Israël had gewild, uit angst het Israëlische narratief over te nemen, haalden we opgelucht adem.

Zelfs bij tegenstanders van de Transitie is de Transitie nooit ver weg.