Transitie Journaal: Integratie

Tegenstanders van de Transitie hebben lang volgehouden dat integratie een kwestie is van de taal leren, en vervolgens meedoen om de maatschappij beter te maken. Te vaak lazen wij over tweede- en derdegeneratie-Nederlanders die onder het mom van integratie streden voor gelijke rechten en gelijke kansen.

Met hun brandende, uit noodzaak geboren verlangen om deel uit te maken van een liberale democratie vormden ze een grote bedreiging voor de Transitie. Hun opvatting dat een perfecte samenleving nooit bereikt zal worden maar wel het streven moet zijn, vormde een onoverkomelijk obstakel voor de Transitie.

Het was dan ook met grote opluchting dat we vorige week op de voorpagina van NRC lazen dat er eindelijk een keerpunt is gekomen in de integratie.

Vol verwachting sloegen we de krant open om tot de conclusie te komen dat de ronkende kop gebaseerd was op een gesprek met drie mensen met een migratieachtergrond.

Pre-Transitie zou de NRC-redactie zich geschaamd hebben om het al dan niet slagen van de integratie op te hangen aan drie persoonlijke verhalen. Alleen een erkende Transitiepublicatie als De Telegraaf durfde het toen aan om zo snel grote conclusies te trekken.

De geïnterviewden zelf bleken vooral ontzet over het gruwelijke bloedbad en de onvoorstelbare verwoesting die Israël met steun van westerse mogendheden aanricht. Zij zagen het niet als hun democratische opdracht om te blijven strijden. In plaats daarvan suggereerde het stuk dat de genocide voor de geïnterviewden een reden was om het integratiebijltje erbij neer te gooien.

Volgens het beproefde Telegraaf-recept was de krant niet van plan de geïnterviewden kritisch te ondervragen. Want was dit werkelijk de eerste gruwelijke misstand waar het Westen aan bijdraagt en van wegkijkt? Zou het misschien zinnig zijn onderscheid te maken tussen het Westen en democratie, tussen stroopwafels en rechtstaat? Is integratie echt iets dat kan lukken of mislukken?

In plaats daarvan hing de journalist van dienst haar verhaal op aan een ronkende zin van Transitie-antropoloog Sinan Çankaya: ‘Fuck integratie, want waarom nog meebewegen in een maatschappij die genocide vergoelijkt?’

Ons interesseert het niet waarom mensen zich afkeren van de samenleving. Als ze zich maar afkeren. Hoe minder burgers meebewegen, hoe sneller wij de Transitie uit kunnen rollen.

Het Transitie Journaal verklaart daarom de Integratie van NRC alsmede die van de geïnterviewden, tot een groot succes.