Mensen vragen soms hoe ik het toch volhoud. Drie voorstellingen per week spelen. Het valt inderdaad niet mee: terwijl iedereen vroeg opstaat om naar werk en school te gaan, moet ik blijven liggen om energie te sparen. Na een kop koffie, een aflevering Rick and Morty, wat bladeren in de krant en sporten, moet ik in de auto met een luisterboek. Omdat ik voor de spits bij het theater dien te arriveren, houd ik vaak tijd over. Die moet ik doden in het plaatselijke museum. Daarna moet er een goed restaurant worden gevonden, om samen met Ido, mijn trouwe technicus die alles al helemaal klaar heeft mogen zetten, wat te eten. Terwijl thuis gekookt moet worden, de was draait en huiswerk wacht, piekeren wij welk toetje we zullen bestellen voordat we weer naar het theater moeten om in de kleedkamer op de bank te lanterfanten. Terwijl horecamedewerkers alles klaar mogen zetten voor het publiek. Dan moet ik ook nog eens helemaal alleen een voorstelling spelen die ik inmiddels uit mijn hoofd ken, om na afloop behalve het applaus ook nog eens bloemen of iets lekkers in ontvangst te nemen. En dan heb ik het nog niet gehad over alle mensen die in de foyer op mij af komen met complimentjes en natuurlijk de vraag hoe ik dat toch volhoud, al die optredens. Wat ze niet beseffen is dat ik dan nog in de auto naar huis moet over een verlaten snelweg, met een kop thee naast mij luisterend naar muziek of een mooi boek. Terwijl de technische ploeg gezellig samen het decor op moet breken en opruimen. Thuis heb ik meestal nog net genoeg energie om te zeggen dat ze me de volgende dag beter kunnen laten slapen omdat ik echt rustig aan moet te doen.

Toch is het gelukt een nieuwe opnieuwsbrief samen te stellen. Waar haal ik de energie toch vandaan!

Christiaan Kuitwaard

Iedere week zet Christiaan Kuitwaard een object in een wit kastje om het zo nauwkeurig mogelijk na te schilderen. Als hij er genoeg heeft, komt er een boek uit met die white box paintings. Deze keer (deel drie) vroeg hij onder andere Paulien Cornelisse, Rob van Essen en Ester Naomi Perquin om daar ultrakorte verhalen bij te schrijven. Ook ik mocht een bijdrage leveren in ruil voor het schilderij waar ik over schreef. Dat boek is nu te koop. En dan is er vanaf 11 april ook nog eens een overzichtstentoonstelling van zijn werk, die pareltjes van stillevens maar ook geweldige landschappen, in museum JAN in Amstelveen. Gaat dat zien.

Ophira Eisenberg

Ophira Eisenberg komt eind deze maand weer optreden in Nederland.

De moeder van Ophira Eisenberg was een jaar of 14 toen Nijmegen bevrijd werd. Ze viel als een blok voor een geallieerde soldaat met wie ze naar Canada vertrok. Daar zou ze op late leeftijd een dochter krijgen die in New York leeft van haar werk als comedian, iets wat in Amerika een zeldzaamheid is. (Je moet dan echt heel goed zijn) We ontmoetten elkaar ooit in Edinburgh, waar ik viel voor haar even scherpe als innemende comedy. Sindsdien zijn we vrienden. Omdat Ophira al heel lang betrokken is bij “The Moth“, het waargebeurdeverhalenpodium waarvan wij “Echt Gebeurd” hebben afgekeken, kon ze mij en Paulien goed helpen toen we iets soortgelijks in Nederland wilden opzetten. We traden een paar keer met haar op en ontmoetten haar later toen haar boek hier in vertaling verscheen. En nu komt ze terug naar Nederland met haar Engelstalige One Woman Show over littekens. Een mengeling van comedy, storytelling en improvisatie. 28 april Amstelveen, 29 april Amsterdam, 1 mei Groningen, 4 mei Den Haag

om op 5 mei te eindigen in Nijmegen, de stad waar haar verhaal begon…

Opening Night

Een van de allerbeste toneelstukken die ik ooit zag, wordt vanaf deze maand hernomen. Opening Night van het door mij intens bewonderde gezelschap Compagnie De Hoe (ik val jullie daar vaker mee lastig) gaat over spelen, liefde, film, toneel, vrijheid en democratie, maar is vooral meeslepend, ontroerend, grappig en prachtig vormgegeven. Ik geloof dat ik nu al door mijn superlatieven heen ben, maar dat is omdat ik er helemaal gelukkig van werd toen ik het zag. Nergens komen vorm en inhoud zo vanzelfsprekend samen als bij De Hoe. Bij Peter Van den Eede, Willem de Wolf en Natali Broods weet je nooit of ze improviseren of zich aan de tekst houden. Dat maakt hen, en de rest van de cast, zo spectaculair goed.

Voordeel van toneel is dat het nergens vol zit: In Arnhem, Den Haag, Haarlem, Leeuwarden, Leiden, Amsterdam, Hengelo, Delft, Alkmaar, Utrecht, Heerlen, Breda, ‘s-Hertogenbosch, Groningen, Eindhoven en Zaandam zijn gewoon nog kaarten te koop. Sla je slag!

The Walkers

3UT5VMGJOHI4DTFN5L2YLLUTLA

In september 2020, toen de wereld stil stond en iedereen zich verschool achter maskers, mocht ik voor het International Literature Festival Utrecht wat zeggen voor en over Raynor Winn. De zaal was vrijwel leeg, en Raynor Winn zat thuis achter haar webcam, net als de meeste “bezoekers” van het festival dat jaar. Zoals veel lezers had ik Het Zoutpad en de daaropvolgende boeken met veel plezier gelezen. In mijn toespraak vergeleek ik de tochten die Winn beschrijft in haar boeken met het schrijven en lezen van romans. En toen bleek vorig jaar dat Winn, die altijd vol had volgehouden dat de boeken gebaseerd zijn op de werkelijkheid, vrijwel alles bij elkaar heeft verzonnen. Stiekem vind ik dat super intrigerend. De podcast The Walkers gaat over dat bedrog. Voor liefhebbers van Het Zoutpad is het even slikken als blijkt dat de man van Winn niet echt ziek was, dat nooit alles liepen en ze niet werden opgelicht, maar juist anderen hadden opgelicht. Het maakt de boeken niet minder goed moet ik zeggen. Al zouden ze als fictie minder verkocht hebben. In de podcast blijkt dat ze ooit ook een boek met het eerlijke verhaal schreef, dat noemde ze wel fictie, en vervolgens wilde niemand het lezen. Dat alles maakt de podcast meer dan alleen een ontmaskering. Het bleef mij lang bezighouden. Pas toen ik iets later Rob van Essen las (in de auto luisterde) kwamen mijn gedachten tot rust.

Rob van Essen

Net als Raynor Winn kan Rob van Essen heel zintuiglijk schrijven. Met dat verschil dat Van Essen nergens beweert dat wat hij vertelt Echt Gebeurd is.Dat zal ook niemand denken, want in “Ik kom hier nog op terug” is tijdreizen, om maar iets te noemen, de normaalste zaak van de wereld. De roman (die veel van jullie vast al gelezen hebben) is niet alleen hallucinant meeslepend geschreven, het verhaal raakt ook aan de vraag of we onze eigen herinneringen wel moeten willen geloven. Of om meer precies te zijn, is de daad van herinneren niet een vorm van tijdreizen, met alle gevaren van dien. Want wie het verleden ingaat, of dat nu met een tijdmachine gebeurt of gewoon door zich iets te herinneren, verandert dat verleden door er rond te scharrelen. Toen ik de roman uit had, besefte ik weer eens dat fictie en absurdisme vaak dichter bij de waarheid komen dan non-fictie. The Walkers is een goed gemaakte podcast, maar pas na het lezen van ‘Ik kom hier nog op terug’ viel bij mij alles weer even op een plek.

Tim Fransen

Hij is overal uitverkocht en bijna klaar met zijn tournee, maar ik verliet zijn voorstelling ontroerd. Ontroerd omdat hij zonder te knipperen naar de toekomst kijkt en ziet wat ik tot mijn spijt ook voorzie. Ontroert omdat hij de vinger op de zere plek legt zonder te vervallen in modieuze taal. Ontroert ook omdat hij dat alles zo zorgvuldig doet en daarmee een soort van optimisme tegen beter weten in tentoonspreid. Tussendoor laat Tim niet alleen allemaal goocheltrucs zien, omdat we zonder illusies niet kunnen leven, hij zingt vooral ook prachtig. Waarmee de altijd cerebrale filosoof voor mij een deur naar zijn ziel openzette op een plek die ik bij mijzelf nog niet gevonden heb. Thuis vond ik dit zinnige essay van hem op zijn podcast. Wat ik vorige week in het theater zag zal daar vast ooit ook wel op terug te luisteren zijn. De moeite dus om in de gaten te houden. Hij heeft zelfs een nieuwsbrief, maar als ik die aan jullie tip wissen jullie misschien die van mij. Dat zou dus niet verstandig zijn.

Geen kaarten meer voor iedereen

Net als bij Tim zijn mijn voorstellingen inmiddels ook overal helemaal uitverkocht! Jammer want er waren best veel mensen die nog een keer bij mij in de… 1 APRIL! Natuurlijk zijn mijn voorstellingen niet uitverkocht. Dat zijn ze nooit geweest en zullen ze nooit zijn. Iedereen die wil kan gewoon nog ergens komen. Zo ben ik.

DO16apr: Middelburg Schouwburg Middelburg 20:00 uur Kaartjes

ZA18apr: Almere Kunstlinie 20:15 uur Kaartjes

ZA 26 mei: Doetinchem Amphion Cultuurbedrijf 20:15 Kaartjes

DI16jun: Maastricht Theater aan het Vrijthof 20:00 uur Kaartjes

En volgend seizoen gaan we in reprise! Houd de opnieuwsbrief dus goed in de gaten.