25 april 2026

Transitie Journaal: Markt

Wekelijks presenteert Micha Wertheim op deze plek een Transitie Journaal aan de bezoekers van de Volkskrantwebsite.

Deze week heeft het Transitie Journaal met grote letters ‘BEZET’ op de stoep voor ons statige kantoorpand gekalkt. Onze redactie zetelt in een welgestelde buurt die voornamelijk bewoond wordt door mensen die de afgelopen weken vol interesse een kijkje namen op progressiefnederland.nl.

Daar lazen wij in hoofdletters: ‘ECHTE VERANDERING KOMT ALTIJD VAN ONDEROP. Van mensen die willen bijdragen. Mensen in de zorg en het onderwijs, ondernemers en vrijwilligers, mantelzorgers, zzp’ers. Allemaal mensen zoals jij en ik.’
Boven die tekst zagen we het gezicht van Hedy d’Ancona. Als er iemand is die al jaren symbool staat voor mensen zoals jij en ik die van onderop komen, dan is het Hedy, inderdaad.

In onze wijk, vol Pro-NLers, vieren wij Koningsdag door de stoep af te bakenen om duidelijk te maken dat stuk publieke ruimte aan ons toebehoort.

We doen dat omdat we deel willen nemen aan de Transitie Markt. Tijdens de Transitie Markt verkopen wij, samen met de welvarendste kinderen en ouders van het land, een greep uit onze afgedankte kleren en ons oude speelgoed. Onze afnemers zijn financieel minder bedeelde gezinnen die met boodschappenkarretjes langs onze afdankertjes scharrelen op zoek naar betaalbare kleding en speelgoed. De lol is om flink met ze te onderhandelen. Hoe meer muntjes we overhouden, hoe meer moois onze kids kunnen hamsteren om volgend jaar op ons kleedje weer door te verkopen.

Sommige bewoners schenken koffie voor 2 euro per bekertje. Dat is voor de bezoekers met boodschappenkarretjes wat prijzig, maar voor ons is het de helft van wat we normaal neerleggen als we in onze buurt een drankje bestellen.

Om een uur of drie is de lol er meestal wel af. Dan gaan we naar huis. Wat we niet hebben verkocht gooien we in de container. De rest laten we op straat slingeren. Wetende dat al onze troep, net als op 1 januari, keurig wordt opgeruimd door mensen die ondanks hun knalgele hesjes vrijwel onzichtbaar voor ons blijven. Als ze onze straatjes voor ons hebben schoongeveegd, vertrekken ze naar dezelfde buurt waar op dat moment de boodschappenkarretjes zorgvuldig worden uitgepakt.

Zelf zitten we tegen die tijd op de bank te kijken naar de koninklijke familie die door een stadje loopt. Grote kans dat een van ons opmerkt dat die familie iedere binding met de samenleving verloren lijkt te hebben.