Transitie Journaal: Sportvragen

Een wielerfan wilde weten waarom het vorig jaar voor veel mensen wel een probleem was dat er tijdens de Tour de France een ploeg rondreed met de naam Israël op het shirt, terwijl vrijwel niemand aanstoot neemt aan het shirt van topfavoriet Tadej Pogacar. Daarop staat reclame voor de Verenigde Arabische Emiraten, ook een land dat niet vies is van een beetje genocidaal geweld.

Voor het antwoord op die vraag verwezen we hem door naar het prachtige essay dat Lotfi El Hamidi in De Groene Amsterdammer schreef over de bedevaart die hij met zijn moeder naar Mekka maakte.

‘Saoedi-Arabië’, zo schrijft hij, ‘moet je daar wel naartoe willen? (…) Waarom zijn we voor het boycotten van producten en diensten vanuit Israël, maar weigeren we Saoedi-Arabië aan te pakken?’ Zijn antwoord is even simpel als geniaal. ‘De heilige steden liggen toevallig in Saoedi-Arabië, daar kan niemand veel aan veranderen.’

Er is, met andere woorden, niets aan te doen. Wie de Transitie niet volgt, zou kunnen denken dat een boycot juist bedacht is om er wel iets aan te doen. Maar zo simpel is het volgens Hamidi niet. Want, zo gaat hij verder, dan kun je net zo goed stoppen met tanken. Om vervolgens heel helder uit te leggen waarom hij daar dan niet toe oproept: ‘Misschien valt het niet uit te leggen, geloven is nou eenmaal voor een groot deel een spirituele en irrationele beleving.’

Amen!

Dat hij zich zo bedient van hetzelfde argument waarmee Itamar Ben-Gvir de grote Israëlische gedachte verdedigt, is een detail waar wij niet over vallen. De Transitie zelf is immers ook een gevoel dat zich niet laat uitleggen.

Neem dat maar van ons aan.