05 november 2005

Vrienden van…

  Voor ik aan deze bijdrage begin, wil ik duidelijk maken dat ik hem schreef als vriend van Simon. Nu kent u Simon niet, en dat komt omdat Simon nog niet vermoord is. Dat is voor Simon fijn. Maar voor ons, de vrienden van Simon, is dat heel vervelend. Pas als Simon wordt vermoord, zullen mensen naar ons luisteren. We hebben dat eerder gezien met de vrienden van Pim, En deze week zagen we het weer met de vrienden van Theo. Een vermoorde vriend geeft een soort meerwaarde aan wat je te zeggen hebt. Credibility, noemen hiphoppers dat. En aan die credibility ontbreekt het mij als vriend van Simon dus. Wat dat betreft ben ik stinkend jaloers op Theodoor Holman…….

“Ik spreek hier als de vriend van Theo van Gogh” hoorde we Theodor Holman eerder deze week op alle journaals piepen, “En Theo zou niet blij zijn geweest met deze herdenking.”
Dat leek mij het understatement van de week.
Ik ben een vriend van Simon, en niet van Theo, maar ik kan mij voorstellen dat van Gogh niet blij was met de moord zelf, laat staan dat hij gelukkig was geworden tijdens de herdenking van die moord een jaar later.
De gedachte dat iemand blij is met een herdenking, vinden wij, de vrienden van Simon, macaber en onsmakelijk.
Blijkbaar denkt Theodoor Holman dat er zoiets bestaat als een herdenking waar het slachtoffer zelf gelukkig van kan worden.
Wat dat betreft zit hij op één lijn met Mohammed B, die gelooft ook dat je na je dood nog gelukkig kan worden.
Ook die andere vriend van van Gogh, vriendin moet ik eigenlijk zeggen, gaf deze week blijk akelig dicht in de buurt te zitten van Mohammed Bs gedachtengoed.
Ajaan Hirschi Alie sprak de afgelopen dagen voordurend van de zuivere Islam, en dat die zuiver Islam gelijk staat aan terrorisme.  Eigenlijk beweerde ze dus dat iedere moslim die tegen terreur is, geen zuivere moslim is. En zie daar, dat vindt Mohammed B dus ook.
Wij, de vrienden van Simon, vinden dat Ajaan een exponent is van de zuivere lulkoek. Maar omdat Simon nog leeft wil niemand het horen.

Onder tussen moet we toe kijken hoe het gedachtegoed van Mohammed B zich zelfs verspreid heeft onder de vrienden van Theo.

Mij verbaast dat overigens niets.
Politieke moordenaars krijgen altijd hun zin.
Precies tien jaar geleden werd in Israël Jischak Rabin vermoord omdat hij vrede wilde sluiten met de Pallesteinen. De moordenaar Jigal Amir, kreeg zijn zin. Vrede is een decennium later verder weg dan ooit, en geen van de partijen lijkt nog trek te hebben in een compromis. Want een compromis is wat je sluit als je stopt met schelden, en begint met luisteren. Iets waar we van de vrienden van Theo nooit aan mogen beginnen.

Maar niemand luistert naar ons.
Daarom heb wij, de vrienden van Simon, met pijn in het hart, besloten om twee Joegoslaven opdracht te geven Simon deze week nog te laten liquideren.
Wel heb ik er bij gezegd dat het op een politieke moord moet lijken.
Het is dus niet de bedoeling dat de joegoslaven Simon onschuldig opsluiten in een cel, en die dan af laten branden. Dat heet geen moord, maar dood door schuld, en dat doet het gek genoeg een stuk minder.

Veel mensen zijn het al vergeten, maar deze week werden ook een paar mensen herdacht die onschuldig in een Nederlandse cel zaten, toen ze werden doodgebrand.
Die cel was van de staat der Nederlanden. Van ons dus. Wij zijn dus schuldig aan de dood van die mensen.  
Toch is er in de tweede kamer nog geen seconde stilte gehouden om deze ramp te herdenken.
Onze regering heeft het niet eens over een ramp, maar over een “incident.”
Een ramp was het geweest als de slachtoffers uit Volendam kwamen. Een incident heb je als de slachtoffers uit het buitenland komen.

Een van de onschuldige overlevende van het INCIDENT moest bijna een week opgesloten wachten voor hij zijn zwangere vrouw mocht zien om te praten over wat hem was overkomen. Maar geen haan die er naar kraait.

De enige in de regering die de dood van van Gogh net zo behandelde als de dood van deze mensen was onze Minister president Balkenende.
Hij liet, net als na de moord op van Gogh, ook nu niet van zich horen.

Het is een geluk bij een ongeluk dat zogenaamde illegalen in Nederland zo weinig vrienden hebben, anders zou hier het laatste woord nog niet over zijn gesproken.

(was eerder te horen als column op radio 2 bij spijkers met koppenWaar is Theodor Nu?