Wat begon als een grap gaat er echt komen. Een heus Micha Wertheim Festival met gasten uit binnen- en buitenland. Een soort opnieuwsbrief maar dan live in Frascati. Ik hoop heel erg dat jullie tussen 13 en 17 mei komen kijken, want we hebben het met liefde samengesteld. Toen Frascati liet weten dat een voorstelling die een week bij hen speelt gewoonlijk gepaard gaat met randprogrammering, besloot ik die in het teken te zetten van wat mij geïnspireerd heeft om Nergens anders te maken. (Je hoeft overigens geen kaartje voor Nergens anders te hebben om toch te komen) Dat dat lukte is vooral te danken aan de genereuze steun van Bunker Theater Zaken(mijn impresariaat sinds dag 1), Frascati en jullie. Want als er niemand komt opdagen dagen hebben we echt wel een probleem.

De kaartverkoop voor het festival is al van start gegaan.

Gagadans

Weinig kunstenaars hebben zoveel invloed op mij gehad als de Israëlische choreograaf Ohad Naharin. Afgelopen jaar mocht ik voor NRC naar Tel Avivom hem te interviewen over de vraag wat kunst kan betekenen in tijden van oorlog.

Gaga-dans is door Naharin bedacht om iedereen aan het dansen te krijgen. Een Gaga-workshop houdt het midden tussen een goed dansfeest en een meditatieoefening. Op groovy muziek worden deelnemers geholpen te bewegen in de Gagadanstaal. Dat klinkt zweverig maar is het niet. Wie twijfelt doet er goed aan de prachtige documentaire Mr. Gaga (die ik niet genoeg kan pluggen) te bekijken. De les word gegeven door gediplomeerd Gaga-instructeur Ian Robinson. Ik dans zelf zeker mee.

di 13 mei 11:00 Frascati 1 kaarten hier

Flipboek-cinema

De voorstelling die ik van Volker Gerling  zag tijdens het Edinburgh Festival, is mij altijd bijgebleven. Jarenlang wachtte ik tot hij een keer naar Nederland zou komen. Omdat het er niet van kwam, hebben we hem nu zelf maar uitgenodigd.

Deze fotograaf en theatermaker trekt al jaren te voet door Duitsland. Onderweg portretteert hij mensen door kleine flipboekportreten van hen te maken. Geanimeerde portretten die een seconde of drie duren. Op het podium vertelt hij heel mooi over alle mensen die hij geportretteerd heeft en toont de animatiefilmpjes die er bij horen. Een minimaal idee dat hij maximaal benut. Fotografie, theater en stop-motion komen samen in deze poëtische theatervorm. Na afloop kijk je met nog meer plezier naar alle gezichten die je op een dag langs ziet komen.

Zijn toewijding is indrukwekkend en inspireerde mij om in de voorstelling Iemand anders mensen uit het publiek (op een heel andere manier) bewegend te portretteren.

vrijdag 16 mei 19:00 Frascati 2 Kaarten hier

Mark Thomas

Ik heb altijd volgehouden dat theater niet als taak heeft activistisch te zijn. Telkens als ik Mark Thomas zie optreden, realiseer ik me dat ik mij vergis. Thomas staat te boek als comedian, maar de voorstellingen die ik van hem zag, waren meer journalistieke monologen dan comedy. Waarbij hij de lach minder belangrijk vindt dat wat er theatraal allemaal kan. Het slotbeeld van zijn voorstelling over de National Health Service, is mij altijd bijgebleven. De mensen uit het publiek die Thomas het podium op vroeg om met een masker van een mijnwerker op bij hem aan te schuiven in een voorstelling over de mijnsluitingen, raakten mij diep en brachten mij op het idee om op een soortgelijke manier tegenspel van mensen uit het publiek te organiseren. Thomas, een begrip in Engeland, komt vertellen over activisme en theater op een manier die we in Nederland nauwelijks kennen, maar waar we zeker van kunnen leren.

woensdag 14 mei  frascati 1 19:30 kaarten hier

In Praise of Nothing

Toen Nergens anders, de voorstelling waarin ik zelf niet aanwezig was, op het IDFA werd vertoond, mocht ik bij het director’s dinner aanschuiven naast een bijzonder vriendelijke regisseur. Hij bleek In Praise of Nothing gemaakt te hebben, een filmisch essay over het belang van Niets. De film wordt begeleid door de donkere stem van Iggy Pop. Bij het maken van mijn online voorstelling Niemand anders moest ik zo nu en dan aan deze prachtige documentaire denken. Omdat ik tijdens dat etentje het adreskaartje van de regisseur in handen kreeg, konden we regelen dat de film nu op het Micha Wertheim Festival te zien is.

woensdag 14 mei 19:00 uur Frascati 2. Kaarten hier

Noam Shuster-Eliassi

Noam heb ik nooit zien optreden. Ik ontmoette deze Israëlische comédienne in Jaffa, het Palestijnse stadje dat langzaam meer door Tel Aviv wordt opgeslokt. Noam is behalve comédienne ook activist. Ze groeide op in Neve Shalom/Wāĥat as-Salām, een gemeenschap waar Joden en Palestijnen hun kinderen samen proberen op te voeden. Ze treedt op in het Engels, Arabisch en Hebreeuws. Met haar ga ik praten over haar comedy en activisme. Dat gaat bij haar onvermijdelijk hand in hand — al valt er steeds minder te lachen in Israël, ze blijft het proberen. Zoals ook te zien is in de documentaire Coexistance MY Ass die over haar gemaakt werd en dit jaar in in première ging op het Sundance festival. Toen ik vorig jaar uit dat land naar Nederland terugvloog, dacht ik Wat daar gebeurt, staat ons hier ook te wachten. Daarom ben ik heel benieuwd wat Noam ons te vertellen heeft.

donderdag 15 mei 19:00 Frascati 1 Kaarten Hier

TRIAGE

Een (Engelstalig) gesprek tussen Noam Shuster-Eliassi, Mark Thomas en mijzelf over de vraag wanneer je als kunstenaar niet meer aan de zijlijn kunt blijven staan.

Meer dan eens heb ik betoogd dat het de taak is van theatermakers om amoreel te zijn. Juist in een wereld waar alles politiek is, moet er een plek zijn waar je gevaarlijke gedachten kunt ontwikkelen, waar je achter je fantasie aan kunt gaan en waar je als publiek even vrij bent om geen stelling te nemen en ongemakkelijke gedachten te onderzoeken zonder dat dit morele gevolgen heeft. Een beetje zoals artsen iedere patiënt moeten helpen ook als het om onprettige personen gaat. Tot de pleuris uitbreekt en niet iedere patiënt geholpen kan worden. Dan moeten er ongemakkelijke keuzes worden gemaakt. Dat proces van kiezen en compromissen sluiten heet triage.

woensdag 14 mei 18:30 Frascati 1. Kaarten hier

HOPE LEAVES THE THEATER – CHARLIE KAUFMAN

Natuurlijk wilde ik mijn held Charlie Kaufman naar Amsterdam halen. Maar ja, zo gemakkelijk is dat niet. Gelukkig schreef hij ooit een hoorspel dat gemaakt is om in een theaterzaal te beluisteren. Een mengeling van film en theater.

Dus dat gaan we doen.

In Nergens Anders zit trouwens een stukje dat daar erg op lijkt. Toch is dat op een heel andere manier mijn hoofd binnen komen fladderen. Al weet niemand precies hoe een hoofd werkt natuurlijk.

donderdag 15 mei 19:00 uur Frascati 2 Kaarten hier

PACO

Paco is een film waarvan je niets wilt verklappen omdat het de helft van de lol is dat je niet aan ziet aankomen waar het heen gaat. Wat ik wel durf te zeggen is dat iedere geluidspersoon er naartoe zou moeten gaan omdat deze film behalve over heel veel en over niets, ook over geluidsmensen gaat. Rede om de film te selecteren is dat deze voor mij gaat over hoe ik zelf voorstellingen maak. Namelijk door mij te laten leiden door één idee, zonder te weten waar dat mij brengt. Dat wordt in deze film letterlijk en figuurlijk op een even vrolijke als creatieve manier gedaan. Ik zag hem bij het Rotterdam Filmfestival en ging er vanuit dat ‘ie wel in de bios zou komen zodat ik hem nog een keer kon zien. Toen dat niet gebeurde besloot ik hem te selecteren voor het festival.

dinsdag 13 mei 19:00 Frascati 2 kaarten hier

HOUSE OF FEMMES

Een festival kan natuurlijk niet zonder nieuw talent.

Hanina Ajarai ken ik omdat ze een paar van de mooiste verhalen heeft verteld die ooit bij Echt Gebeurd op het podium te horen waren. Ze heeft al veel gedaan, maar als theatermaker is ze redelijk nieuw.

Toen ze me vroeg of ik in Rotterdam naar de try-out van een voorstelling wilde komen die ze samen met Fahima Ettaher had gemaakt, was mijn interesse gewekt.

Tijdens Ey Meisje! vertelt Hanina een prachtig verhaal dat steeds wordt onderbroken door sketches waarin Fahima Ettaher – in het dagelijks leven arts – transformeert alsof het niets is. De voorstelling is inmiddels alleen nog voor vrouwen. Dat is jammer voor nieuwsgierige mannen, maar na het zien van deze docu kan ik ook wel zien dat zoiets ook zo haar voordelen heeft.

zaterdag 17 mei 19:00 Frascati 2 kaarten hier

Nergens Anders